چشمان دیوانه

نوک انگشتانم یخ کردند به خیال آنکه تو را دیدم. لای سایه های تاریک

پسری نزدیک میشد با آن شلوار خاک و خلی اش با توپ پلاستیکی اش

رو پایی میزد.

خنده دار بود نمی دانم چه شباهتی بین تو و این پسرک بود؟!

چرا بود!تو هم وقتی راه می روی پاهایت پرانتزی میشود مثل

لنگای این پسر.عین آن وقتهایی که شلوار پارچه ای می پوشیدی

و حالا تو همان پارک همیشگی آمده ام تا روی زخمم نمک بپاشم.

کمی دورتر از من نشته روی همان نیمکتی که قبلن می نشستیم

و من هیچ وقت نفهمیدم نیمکت چوبی بود یا سیمانی!

لنگ رو لنگ انداخته.دود سیگارش راکه از بینی اش بیرون میدهد پیداست

عین آن وینستون قرمزایی که می کشیدی و از بینی ات بیرون میدادی.هنوز می کشی؟!

یک دستش را روی تکیه گاه نیمکت گذاشته. سیگار داشت لای انگشت

دست دیگرش می سوخت.نمی بینم ریش دارد یا نه یا عینک به چشم

دارد.پشتش به من است  پهلویش قوس افتاده عین آن وقتهایی که

خودم را توی این قوس جا می دادم. و حالا نه این قوس مال من است

نه دود سیگارهایت.

نمی دانم این مرد شبیه توست یا چشمان من دیوانه شدند.

ده دقیقه از ده شب گذشته بود و به قول پدرم کسی که  این موقع شب

بیرون از خانه باشد یا ساقی است یا از لحاظ اخلاقی خراب است

منظورش همان فاحشه بود اما هیچ وقت از این کلمه استفاده نمی کرد

می گفت:بعضی از کلمات گفتنش هم قباحت دارد.

مرد سیگار دیگری را  لای انگشتش گذاشته. اما خاموش.سرش را این

طرف.آن طرف میکند انگار دنبال کسی یا چیزی می گردد.از جایش بلند

بلند می شود. مانتو سفید من باعث می شود  که زودتر از چار پنج نفر دیگری

که توی پارک بودند چشمش به من بخورد .قدمهایش را که  تند تر می کند

سرم را پایین می گیرم.صدای برخورد کفشها با چمن قطع می شود

یک جفت کفش مشکی که انگار سالهاست دستمال نمناکی به خود ندیده

چه برسد به واکس.

_ببخشید آبجی آتیش داری؟

کمی چاق است.جلو سرش کچل بود همان چارتا موی پشت سرش را بلند

گذاشته بود و ته ریشی که تا زیر گلویش را پوشانده بود.

حالا مطمئن می شوم که چشمانم دیوانه شدند.از جا بلند می شوم

_سیگاری نیستم آقا

وقبل از این که راهش را بگیرد و برود من راهم را می گیرم و گم میشوم.